PIEŚŃ I NA PSALM DAWIDÓW XIXCoeli enarrant gloriam Dei
Narodzie głupią mądrością chłubliwy I błędom zmyślnym wierzyć uporczywy, Mnóstwem gwiazd ślicznych niebo ozdobione Obacz, a zmysły wżdy oświeć zaćmione!Poznasz, że mądrym, że jest wiekuistym Pan, co ma pałac na sklepie ognistym,W którym zawiesił i wietrzne próżności, I możną wodę zniósł z ziemnej ciężkości.W pewne godziny dzień nocy cieniowi, W pewne godziny noc zstępując dniowiŚwiadczą swym biegiem, tak porządnie zgodnyn Że nie trafunkiem świat stanął przygodnym.Nieba machina, tak zgodnie sprawiona, Że mądrość Pańska, że moc nieskończona Wiecznie ją rządzi, woła, a po wielkim Świecie jest słyszny głos i uszom wszelkim.Bo w żadnym kącie świata mieszkanego Niemasz narodu tak sprośnie grubego, By wżdy nie baczył, iże prawo rządzi Niezmylne niebem, bo nigdy nie błądzi.Kto się, gdy nieba chmura nie zakrywa, Patrząc na jasnych gwiazd blask, nie zdumiwa? Abo gdy światłem uderzy go w oczy Słońce, ognistym gdy się kołem toczy?Które, gdy z łoża powstawa swojego, Jak oblubieniec obleczon z szczyrego Złota ubiorem, a wieniec z kamieni Kosztownych sprawion głowę mu promieni,Do kresu swego nic nie zmordowany Gwałtem się wali; dobrze przyrównanyKształtem i siłą, i pędem onemu Jest obrzymowi sto rąk mającemu.Od wschodu bieżąc aż tam, gdzie powstawaNoc ciemna, gwiazdom światłości dodawa I, co jest kolwiek tu, na niskiej ziemi, Wspładza i żywi płomieńmi swojemi.Ale porządek na wysokim niebie Nie tak patrzących myśl ciągnie do siebie,Jak zakon, Panie, twój ku przystojności Nakłania zmysły i psuje chciwości.Twe obietnice odmiany nie znają I światłem prawdy serca utwierdzają;A tak nas karzesz, gdyć który przewini, Że w nim pożytek twa święta kaźń czyni.Twe przykazanie oczy nam zabawia Wdzięczną radością i szczyrą ustawia,Panie, twą chwałę, której nie naruszy Starość, co zębem stalnym wszytko kruszy.Przy twych dekretach prawda z pobożnością Zawsze przebywa, strzegąc ich z pilnością, Które są słodsze nad miód i nad złoty Kruszec ważniejsze i rzadkie klejnoty.Przeto ich w sercu swym sługa twój, Panie, Słusznie pilnować nigdy nie ustanie, Wiedząc nagrodę, którąś ty zgotował Każdemu, stale kto ich będzie chował.Lecz błędy wszytkie kto swe wiedzieć może? Ty mię sam oczyść, wiekuisty Boże, I wniwecz obróć moje wszytkie złości, Któremi-m zmazan prócz mej wiadomości,A daj, by pychy tobie brzydkiej siła Do serca mego nigdy nie wchodziła;Tak mię na wieki, prócz trudności wszelkiej,Oków pozbawisz bezbożności wielkiej.Słowa ust moich, myśl serca mojego Pokorną przyjąć racz uniżonego, Proszę, o Panie! Bo tyś jest zbawieniem, Bogiem, nadzieją i mym wspomożeniem.
EPITAFIUM RZYMOWI
Ty, co Rzym wpośród Rzyma chcąc baczyć, pielgrzymie,A wżdy baczyć nie możesz w samym Rzyma Rzymie, Patrzaj na okrąg murów i w rum obróconeTeatra i kościoły, i słupy stłuczone:To są Rzym. Widzisz, jako miasta tak możnegoI trup szczęścia poważność wypuszcza pierwszego.To miasto, świat zwalczywszy, i siebie zwalczyło,By nic niezwalczonego od niego nie było. Dziś w Rzymie zwyciężonym Rzym niezwyciężony (To jest ciało w swym cieniu) leży pogrzebiony. Wszytko się w nim zmieniło, sam trwa prócz odmianyTyber, z piaskiem do morza co bieży zmieszany. Patrz, co Fortuna broi: to się popsowało,Co było nieruchome; trwa, co się ruchało.
DO KASIE
Jako lód taje przezroczysty z lekka, Kiedy go ogień zagrzewa z daleka, Tak ja na twarz twą na każdą godzinę
Patrzam a ginę. Patrzam a ginę z wielkiego frasunku;A jeśli nie dasz łaskawie ratunku, Nielutościwą tobie wiecznie słynąć,
Przyjdzie mnie zginąć.W co mię nieszczęście okrutne wprawiło!Śmierć tuż, gdy patrzam na to, co mi miło, Śmierć tuż, gdybych cię namniej spuścił z oczy,
Za mną się toczy.Gdzież on mój umysł, który płomień takiAż nazbyt sobie miał za lada jaki? O, próżne dumy! Nie my sobą sami,
Bóg rządzi nami.Tak napiekniejszej Narcysus urody, Gdy się chciał napić, nachyliwszy, wody,Jak we źwierciedle, choć nie tego żądał,
Twarz swą oglądał.Nie widał przedtem oblicza swojego;Przeto, mnimając kogo być inszego Pod wodą, swej się piękności zdziwował
I rozmiłował.Patrza a patrza, a jem patrza pilniej,Tym w jego sercu słodka miłość silniej Cieniem a wodą - kto się nie zadziwi! -
Płomienie żywi.Chwalę, Kupido, strzały twe; w tej mierze Niechaj za przykład każdy sobie bierze, Że ty na tego, co prze piękność hardy,
Masz munsztuk twardy.Zgardzał ten nimfy, co się mu kłaniały;Prze jego hardość, chodząc miedzy skały, Stwardziała Echo, powtarzać gotowa
Człowiecze słowa.A gdy tak patrzał na swoje twarz chciwie, Już poczuł miłość, wzdycha żałośliwie, Już się rozmawiać <z> swem cieniem nie wstydzi,
A Wenus szydzi."Któżkolwiek jesteś - rzecze - co mieszkanieMasz pod tą wodą, usłysz me żądanie:Niech wolno będzie dotknąć się twojego
Ciała ślicznego.Co cię wsadziło, dziecię napiękniejsze,W tę wodę? Wynidź do mnie! Czy mocniejsze Przyczyny bronią i tak wolą twoję
Psują, jak moję?Ach! Widzę twojej chęci ku mnie znamię:Dokąd ja patrzam na cię, patrzasz na mię, Mówię - usta twe snadź odpowiedają,
Bo się ruchają.Płaczesz, gdy płaczę; gdy żałośnie wzdycham,Wzdychasz; śmiejesz się, gdy się ja uśmiecham;Chcę cię obłapić, ręce twe rozciągasz
I mnie też siągasz.Chcę cię całować, wnet usta chętliweSam mi podawasz; jedno zazdrościwe Nam tego wody, co nas rozdzielają,
Nie dopuszczają.Mała rzecz wielkie nam psuje rozkoszy. Niechże twe źródła przeklęte rozproszy, Bezecna wodo, słońce gorącemi
Promieńmi swemi".Tak siedział, <z> swojem cieniem rozmawiając,A wszelką pomoc żywota zgardzając. Usechł z tęsknice. Potem jego ciało
Kwiatem się stało.
NAPIS NA STATUĘ ABO NA OBRAZ ŚMIERCI
Córa to grzechowa,Świat skazić gotowa:Wszytko, co się rodzi,Bądź po ziemi chodzi, Lub w morskiej wnętrznościI wietrznej próżności,Jako kosarz zieleOstrą kosą ściele;Tak ta wszystko składa,Ani opowiadaNikomu swojegoZamachu strasznego.I wy, co to ćcicie,Prawda, że nie wiécie, Jeśli nie przymierzaTa sroga szampierzaKtóremu do szyje.Strzeż się: oto bije!
SONET IO krótkości i niepewności na świecie żywota człowieczego
Ehej, jak gwałtem obrotne obłoki I Tytan prętki lotne czasy pędzą, A chciwa może odciąć rozkosz nędzą Śmierć - tuż za nami spore czyni kroki.A ja, co dalej, lepiej cień głęboki Błędów mych widzę, które gęsto jędzą Strwożone serce ustawiczną nędzą, I z płaczem ganię młodości mej skoki.O moc, o rozkosz, o skarby pilności, Choćby nie darmo były, przedsie szkodzą,Bo naszę chciwość od swej szczęśliwości Własnej (co Bogiem zowiemy) odwodzą.Niestałe dobra! O, stokroć szczęśliwy, Który tych cieniów wczas zna kształt prawdziwy.
SONET IVO wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem
Pokój - szczęśliwość, ale bojowanie Byt nasz podniebny: on srogi ciemności Hetman i świata łakome marności O nasze pilno czynią zepsowanie.Nie dosyć na tym, o nasz możny Panie, Ten nasz dom - Ciało, dla zbiegłych lubości Niebacznie zajżrząc duchowi zwierzchności, Upaść na wieki żądać nie przestanie.Cóż będę czynił w tak straszliwym boju, Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie? Królu powszechny, prawdziwy pokoju,Zbawienia mego jest nadzieja w tobie.Ty mnie przy sobie postaw, a przezpiecznieBędę wojował i wygram statecznie.
SONET VO nietrwałej miłości rzeczy świata tego
I nie miłować ciężko, i miłować Nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzioneMyśli cukrują nazbyt rzeczy one, Które i mienić, i muszą się psować.Komu tak będzie dostatkiem smakować Złoto, sceptr, sława, rozkosz i stworzonePiękne oblicze, by tym nasycone I mógł mieć serce, i trwóg się warować?Miłość jest własny bieg bycia naszego, Ale z żywiołów utworzone ciałoTo chwaląc, co zna początku równego,Zawodzi duszę, której wszystko mało,Gdy Ciebie, wiecznej i prawej piękności Samej nie widzi, celu swej miłości.
KOLĘDA DO ZOSIE
Na początku nowego roku każdy dajePrzyjacielowi dary, jakich mu dostaje;Ja też, iż ni<e> mam nad cię nic milszego sobie,Myśliłem, co by za dar godny posłać tobie. Nie dostawa mi złota, zdradę mnożącego,Ani ziarn drogich p<i>asku Morza Czerwonego;Lecz, aczbym miał, pewnie wiem, żeć tego nie trzeba:Dał ci tego dostatek on hojny Pan z nieba. Dałbym ci serce moje, ale nic cudzego Nie chcę dać: tyś jest panem, nie ja, serca mego.Z wiarą uprzejmą trudno mam się popisować,Bo ta już musi z sercem pospołu hołdować. Owo zgoła ledwie wiem, coc by dać. Bo mojemCo może być, ponieważ sam nie jestem swojem? Niezgaszone płomienie miłości - ty swemi,Których-eś mi nie wzięła, mogę zwać własnemi I tych ci po kolędzie dawam; po kolędzieProszę, niech ten lekki dar wzgardzony nie będzie, Ajeśliże go zgardzisz, to ja pewnie muszę Leda w dzień po kolędzie Bogu posłać duszę.
Nadia_13