Uczenie się motoryczne dotyczy zmian dokonujących się w sferze motorycznej człowieka. Najbardziej elementarną formą uczenia się czynności motorycznych jest uczenie się ruchów. Bardziej złożonych ruchów człowiek uczy się jako łączenie prostego bodźca z reakcją, bądź też w bardziej skomplikowany sposób jako wzmocnienie reakcji.
Hipotezy mechanizmów zapamiętywania:
- zapamiętywanie wiąże się z krążeniem impulsów i powstawaniem zmian strukturalnych w łańcuchach neuronalnych
- stwierdzenie ogromnych zdolności do zmian strukturalnych i czynnościowych w pojedynczych synapsach
- zwiększone wydzielanie neurotransmiterów oraz powstawanie w neuronie postsynaptycznym długotrwałego wzmocnienienia
- wykazanie zmiany w syntezie DNA i RNA
- zaobserwowano tworzenie się nowych połączeń synaptycznych.
Zapamiętywanie to jeden z procesów pamięci, polegający na gromadzeniu doswiadczenia osobniczego. Może mieć charakter niezamierzony (mimowolny), kiedy zachodzi bez zamiaru zapamiętania określonego materiału, lub może być wynikiem działania zamierzonego i świadomego.
Pamięć – to właściwość człowieka, dzięki której zachowanie nasze uwarunkowane jest tym co działo się umownie. Pamięć jest procesem, dzięki któremu człowiek gromadzi informacje i zdobywa doświadczenie. Jest względnie trwałym zapisem doświadczeń, które znajdują się u podłoża uczenia się.
Do podstawowych procesów pamięci należą:
- zapamiętywanie – polega na wytwarzaniu w wyższych ośrodkach nerwowych śladu pamięciowego i kojarzeniu nowych informacji z wytworzonymi wcześniej śladami pamięciowymi.
- Przechowywanie – utrzymywanie się w układzie nerwowym zapamiętanego materiału
- Przypominanie – polega na aktywizowaniu sladów pamięciowych, przybierac może formę przypomnienia, rozpoznania lub reprodukcji
Ze względu na czas pamiętania wyróżnia się:
- pamięć krótkotrwałą (bezpośrednią) – pamiętanie bodźców bezpośrednio po ich zadziałaniu
- pamięć długotrwała – pamiętanie bodźców, czynności przez długi a czasem nieograniczony okres czasu
- pamięć ultra-krótkotrwała (RS) – pamięć sensoryczna
- pamięć epizodyczna – z wiązana z niektórymi wydarzeniami z naszego życia
- pamięć niedeklaratywna (proceduralna) – wiąże się z nawykami ruchowymi z życia codziennego i wszystkimi naszymi przyzwyczajeniami.
Pętla fenologiczna – pozwala złożyć zdanie, zapamiętać sekwencję 7 liter lub liczb, możemy wiązać brulion wzrokow-przestrzenny oraz wykonywać działania matematyczne
Uczenie się – to proces w wyniku którego, na skutek indywidualnych doświadczeń u jednostki, zachodzą względne trwałe zmiany w zachowaniu.
Nawyk ruchowy – nabyta, wyuczona czynność spostrzeżeniowo-ruchowa oparta o mechanizmy neurofizjologiczne, zapewniające uzyskiwanie z góry przewidzianych wyników działania z dużą pewnością i sprawnie z minimalną stratą czasu i energii, często w stanie nieświadomości wtórnej.
Nieświadomość wtórna – w mózgu tworzą się stereotypy dynamiczne i programy ruchowe, przez co dany ruch wykonujemy bez udziału świadomości.
W kształtowaniu NR istotną rolę odgrywa nauczanie i uczenie się. Wyróżnia się 3 główne części: procesy czuciowe (postrzerzeniowe), wybór działania (podjęcie decyzji), wykonanie wybranego ruchu
Podział nawyków:
- zamknięte-wewnętrzne bodźce pochodzą ze środowiska wew, własnego organizmu, gdzie ruch odbywa się w stosunkowo niezmiennych warunkach. Zawodnik skupia uwagę na jego wykonaniu według z góry ustalonego programu, bez reagowania na zmiany otoczenia (ruch przeciwnika, lot piłki, tyczki slalomowe), występują w gimnastyce, jeździe figurowej, w tańcach
- otwarte-zewnętrzne – podyktowane są wyborem działania, reakcją na bodźce zew w zmienny sposób. Cechuje je nieprzewidywalność gdyż nie można z góry ustalić stanu działania. Niezbędny jest wysoki stopień przewidywania. W doskonaleniu nawyków otwartych ważniejsze są zmiany w sposobach (szybkość, trafność, wybiórczość) postrzegania i podejmowania decyzji niż w samych ruchach.
- pośrednie – stosowane w mało zmiennych i częściowo przewidywalnych warunkach, np. jazda na rowerze, chodzenie po linie, gra w szachy
1. stworzenie wyobrażenia o działaniu ruchowym, 2. praktyczne nauczanie działania ruchowego, 3. wykonanie działania ruchowego w różnych warunkach, 4. stosowanie działania ruchowego w działalności zawodniczej
*Podanie def i nazwy działania, pokaz całościowy z podziałem na części skaładowe, objaśnienie sposobu wykonania i zastosowania, *całościowe i cząstkowe nauczanie działania w uproszczonych, łatwych, niezmienionych warunkach, *ćwiczenie działania w trudnych i złozonych warunkach, podwyższenie wysiłku fiz i psych, *ćwiczenia właściwe
Podział ze względu na ciągłość ruchów
- poijedyncze – są krótkie o jasno określonym początku i zakończeniu, występują w pchnięciu szermierza, uderzeniu piłki stopą, chwycie piłki
- ciągłe – ciągły, płynny ruch, trwający nieraz długi okres czasu, bez wyraźnego początki i zakończenia, np. jazda na rowerze, bieganie, pływanie
- seryjne – stanowią coś pośredniego między w/w nawykami, ponieważ skuteczne wykonanie jednego ruchu warunkuje poprawne wykonanie drugiego, np. bieg przez płotki
Aguuul6