ERWIN ROMMEL
Erwin Rommel urodził się w 1891 roku, jako dziecko z rodziny inteligenckiej. Jego ojciec i dziadek byli dyrektorami szkół m.in. w rodzinnym Heidenheim. Mimo to Rommel uczył się przeciętnie, dopiero w późniejszym wieku odkrył w sobie zamiłowanie do nauk ścisłych i postanowił zrobić karierę wojskową. W roku 1910, w cztery miesiące przed dziewiętnastymi urodzinami, wstąpił jako kadet do 124. wirtemberskiego pułku piechoty wchodzącego w skład 26. Dywizji Piechoty. Za doskonałe wyniki został w marcu 1911 roku wysłany przez dowództwo do elitarnej Königliche Kriegsschule w Gdańsku. Po jej ukończeniu powrócił do macierzystego pułku. Latem 1914 roku przydzielono go do 49. Pułku Artylerii Polowej, gdzie dowodził działaniem jednej z baterii. Pobyt w pułku artyleryjskim stał się dla Rommla cennym doświadczeniem, które wykorzystał w późniejszych latach m.in. w czasie II wojny światowej. Podczas I wojny światowej walczył jako porucznik we Francji, Rumunii i Włoszech odnosząc rany. Jednak jego wrodzone talenty dowódcze zostały zauważone przez przełożonych. Zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego w pokonanej armii niemieckiej mogło pozostać jedynie 4000 oficerów. Rommel, już jako kapitan, znalazł się wśród nich. Za boje w Argonnach został odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy. Po zakończeniu wojny Rommel wziął ślub z Lucie Mollin i w 1928 roku na świat przyszedł jego syn. Przez dziewięć lat dowodził kompanią strzelców w pułku piechoty w Stuttgarcie. W 1933r. objął dowództwo batalionu. Dwa lata później został wyznaczony na instruktora w nowo otwartej szkole piechoty w Poczdamie. Rommel stale awansował. Wstąpił do S.A. - Oddziałów Szturmowych Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP), utworzonych w roku 1921. W roku 1934 po raz pierwszy spotkał Hitlera. Spotkanie to zaważyło na jego dalszej karierze. Führer zwrócił na niego uwagę po przeczytaniu napisanego przez niego podręcznika taktyki: "Piechota atakuje". W 1936 roku Rommel został przydzielony do wojskowej eskorty wystąpienia przywódcy Niemiec podczas zjazdu partii nazistowskiej w Norymberdze. Jako nowo mianowany generał major Erwin Rommel, 25 sierpnia 1939 roku objął dowództwo oddziałów strzegących kwatery głównej Hitlera. To właśnie tam dowiedział się o tajnych planach ataku na Polskę 1 września. Komendantem kwatery był do lutego 1940 roku, Wtedy to zdołał nakłonić führera, aby ten powierzył mu dowództwo 7. Dywizji Pancernej biorącej udział w podboju państw europejskich. Błyskawiczny marsz jego dywizji w maju i czerwcu przez Francję sprawił, że nadano jej miano "Dywizji Duchów". W latach 1941-1943 Erwin Rommel stał na czele niemieckiego korpusu Afrika Korps, walczącego w Afryce Północnej. Walki w Afryce rozpoczęły się w lutym 1941 r., kiedy przybył do Libii, by wspomóc wojska włoskie działające na tym froncie. To właśnie w Afryce Rommel miał odnieść swój największy militarny sukces. Dzięki zuchwałym, niespodziewanym atakom zdobył u przeciwników przydomek "Lisa Pustyni". Rommel wyparł z Cyrenajki Brytyjczyków i zajął ich pozycję obronną w Tobruku. Następnie na rozkaz dowództwa w Berlinie, przypuścił atak przez egipską granicę. Tytuł feldmarszałka Rommel otrzymał 22 lipca. Jako 52 latek był najmłodszym dowódcą tej rangi w niemieckiej armii. W Afryce Rommlowi dokuczały problemy logistyczne i zaopatrzeniowe. Brały się one przede wszystkim z faktu, że Berlin traktował Afrykę jako uboczny teatr wojenny, koncentrując środki na froncie radzieckim. Niektórzy zarzucali Rommlowi, że nie oceniał realnie możliwości swoich wojsk i za bardzo ryzykował. We wrześniu 1941 roku Rommel z powodu kłopotów zdrowotnych powrócił do Niemiec na leczenie. Gdy miesiąc później Brytyjczycy przypuścili kontratak, wrócił do Afryki. Gdy w listopadzie wojska brytyjsko-amerykańskie wylądowały w Maroku i Algierze, feldmarszałek narażając się na sąd wojenny, zarządził odwrót z Egiptu i wycofał się do Tunisu. Rommel wielokrotnie próbował uświadomić Hitlerowi, że sytuacja w Afryce jest beznadziejna i doprowadzi do przegranej. Führer nie chciał o tym słyszeć. Tuż przed kapitulacją państw osi w Afryce, w maju 1943 roku Rommel opuścił z rozkazu Hitlera Tunezję. Oficjalnie w celu leczenia dolegliwości gastrycznych. Jednak przede wszystkim Führer nie chciał stracić dowódcy-symbolu, jakim niewątpliwie był wówczas Rommel. Dlatego też feldmarszałek objął dowództwo nad wojskami we Włoszech, które rozbrajały dawnych sojuszników. Od grudnia 1943 roku Rommel dowodził Grupą Armii "B" broniącą wału atlantyckiego - czyli wzniesionych przez Niemców umocnień wzdłuż wybrzeża Oceanu Atlantyckiego, kanału La Manche i Morza Północnego na terenach Francji, Belgii i Holandii. Alianci wylądowali w Normandii 6 czerwca 1944 roku. Mimo nacisków Hitlera Rommel nie potrafił obronić umocnień w Normandii i uległ aliantom. 17 lipca feldmarszałek cudem uniknął śmierci, gdy brytyjski bombowiec zmusił jego samochód do zjechania z drogi. Kiedy 20 lipca nie powiódł się śmiały zamach na Hitlera, Rommel przebywał w szpitalu. Po utracie łask Führera, Rommel został oskarżony o spisek na jego życie. Hitler jednak zdawał sobie sprawę, że postawienie przed sądem i skazanie feldmarszałka wywołałoby skandal. 14 października 1944 roku z rozkazu führera popełnił samobójstwo w pobliżu swojej rodzinnej willi w Ulm w Niemczech.
Erwin Johannes Eugen Rommel
(ur. 15 listopada 1891 w Heidenheim an der Brenz, zm. 14 października 1944 w Herrlingen) – niemiecki feldmarszałek.
Erwin Rommel był najmłodszym niemieckim feldmarszałkiem (Generalfeldmarschall) podczas II wojny światowej. Dowodził Afrika Korps – niemieckim korpusem ekspedycyjnym w Afryce. Dzięki swoim znakomitym posunięciom i taktyce szybkiego przemieszczania wojsk stał się żywą legendą wśród żołnierzy niemieckich, ale przede wszystkim wśród Aliantów. Podkreślając jego zmysł przebiegłości, nazwano go Lisem Pustyni (Wüstenfuchs). Pod koniec wojny (1944) został skierowany do Francji jako dowódca Grupy Armii B z zadaniem poprawienia umocnień w Normandii w obliczu spodziewanej alianckiej inwazji
Erwin Johannes Eugen Rommel urodził się 15 listopada 1891 w Heidenheim pod Ulm, małym miasteczku w Wirtembergii, jako trzecie z pięciorga dzieci. W dzieciństwie uczył się nie najlepiej. Wolny czas najczęściej spędzał na rowerze (latem) i na nartach (zimą). Jednak to zabawy w lasach i na polach wzbudziły w nim miłość do otwartych przestrzeni. Rommel był synem nauczyciela matematyki i dyrektora szkoły. Lubił zabawki mechaniczne, w wieku 17 lat wraz z przyjaciółmi zbudował model samolotu i szybowiec naturalnych rozmiarów. Wahał się czy zostać inżynierem, czy żołnierzem. W wieku 18 lat zdecydował i 19 lipca 1910 wstąpił do wojska jako oficer kandydat (Fahnenjunker) w 124. Wirtemberskim Pułku Piechoty König Wilhelm I w Weingarten w Górnej Szwabii.
Po trzech miesiącach od wstąpienia do akademii wojskowej Erwin Rommel awansował do stopnia kaprala, a po kolejnych dwóch na sierżanta. Zapamiętano go jako młodego mężczyznę, szybkiego w ocenie, komunikatywnego, ale nieuległego, który mówił powoli i dopiero po namyśle. Był opanowany, powściągliwy w spożyciu alkoholu, niepalący. W połowie 1916 r. poślubił córkę właściciela ziemskiego z Prus Zachodnich Lucie-Marii Mollin. Z tego związku w 1928 r. przyszedł na świat syn Manfred, który po II wojnie światowej został burmistrzem Stuttgartu.
Podczas I wojny światowej Erwin Rommel służył we Francji, Rumunii i Włoszech. Został trzykrotnie ranny, a za swoje zasługi otrzymał Krzyż Żelazny – I i II klasy. Podczas służby w batalionie górskim w randze porucznika w 1915 r. w Wogezach, Rumunii i Włoszech zwrócił na siebie uwagę dowództwa, jako oficer umiejętnie prowadzący swoje oddziały podczas licznych misji frontowych.
Mimo niskiej rangi został uhonorowany najwyższym odznaczeniem cesarskim – orderem Pour le Merite. Jego oddział wielkości batalionu w bitwie o Longarone w roku 1917 zdobył szczyt Monte Matajur, biorąc do niewoli ok. 150 oficerów armii włoskiej, 9000 żołnierzy szeregowych oraz 81 dział artyleryjskich. Od tego momentu Erwin Rommel nie cenił żołnierzy włoskich zbyt wysoko. Jego oddział odegrał też znaczącą rolę podczas bitwy o Caporetto. Krótko po trzecim zranieniu i rekonwalescencji został przeniesiony wbrew swoim protestom do pracy w sztabie.
Po wojnie Erwin Rommel założył Związek Starych Towarzyszy, składający się z ocalałych członków jego batalionu. Nawet podczas wyprawy do Afryki nie rezygnował z korespondencji z byłymi kolegami z pola walki.
W "stutysięcznej" armii, na którą pozwalał Niemcom traktat wersalski Erwin Rommel przeszedł przez rozmaite przydziały. Jako jeden z 4000 oficerów przewidzianych w armii dowodził kompanią karabinów maszynowych w Stuttgarcie, a po 1933 w Ministerstwie Wojny był oficerem łącznikowym z Hitlerjugend.
Szkolił żołnierzy, poczynając od piechoty w Dreźnie. W 1935 r. był podpułkownikiem i dowódcą batalionu, a następnie szefem kursów w akademii wojskowej w Poczdamie. W okresie poczdamskim znalazł czas na napisanie książki Infantrie greift an ("Piechota atakuje"), w której zawarł swoje doświadczenia z czasów I wojny światowej i starannie zilustrował własnoręcznie wykonanymi rysunkami i mapami. Książka ta zwróciła uwagę Adolfa Hitlera, który w czasie wojny był żołnierzem piechoty.
Jesienią 1938 Adolf Hitler wyznaczył go dowódcą swojej ochrony podczas wizyty w zajętej Czechosłowacji. Również po rozpoczęciu II wojny światowej podczas pobytu Adolfa Hitlera w Polsce, Erwin Rommel dowodził Führer-Begleit-Bataillon (FBB) – batalionem eskorty wodza.
W lutym 1940 roku Erwin Rommel już jako generał brygady, pomimo braku doświadczenia w kierowaniu oddziałami pancernymi, objął dowództwo 7 Dywizji Pancernej. Trzy miesiące później, podczas inwazji na Francję miał okazję sprawdzenia swoich teorii. W błyskawicznej kampanii jego żołnierze sforsowali Mozę i przedarli się przez francusko-belgijskie fortyfikacje, po czym jako pierwsza formacja dotarli do kanału La Manche. Kierując się następnie ku wybrzeżom Atlantyku, jego oddziały zniszczyły dwie francuskie dywizje. Akcje dywizji Erwina Rommla zdobyły podziw nawet u nieprzyjaciela. Błyskawicznie zdobył wiele alianckiego uzbrojenia, wziął do niewoli blisko 100 tysięcy jeńców. Jego nazwisko nie schodziło z nagłówków gazet, a Francuzi ze względu na siłę, szybkość i zaskoczenie nazwali jego dywizję la Division Fantome czyli Dywizją Duchów.
Erwin Rommel w 1942
Generał Erwin Rommel przybył do Trypolisu 12 lutego 1941 r. Jego przybycie do Afryki Północnej zbiegło się w czasie ze znacznymi niepowodzeniami wojsk włoskich. Feldmarszałek Walther von Brauchitsch powierzył mu dowództwo nad 5. Lekką Dywizją Piechoty i 15 Dywizją Pancerną, z zadaniem wsparcia włoskich wojsk zmotoryzowanych. Rommel miał podlegać włoskiemu marszałkowi Grazianiemu. 18 lutego, czyli 6 dni po przybyciu do Afryki, rozkazem Adolfa Hitlera powołano niezależny od dowództwa włoskiego korpus ekspedycyjny Afrika Korps. Dowodząc tymi oddziałami Rommel zdobył największą sławę wojenną. Jego taktyczna maestria i zmysł dowódczy pozwolił, mimo słabszego zaopatrzenia i mniejszej mobilności, odnieść wiele spektakularnych zwycięstw nad siłami Aliantów.
Jego początkowe sukcesy w Libii, gdzie miał odeprzeć aliantów w stronę granicy z Egiptem, a następnie w samym Egipcie przyniosły mu tytuł "Lisa Pustyni". 30 stycznia 1942 roku został awansowany do stopnia generała pułkownika. Jego nominacja zbiegła się w czasie ze zdymisjonowaniem dowódcy sił brytyjskich Wavella, którego zastąpił generał Claude Auchinleck. W tym okresie Afrika Korps, która od sierpnia 1941 roku była częścią Panzergruppe Afrika zmagała się nie tylko z wrogiem, ale także z ogromnymi problemami logistyczno-zaopatrzeniowymi, gdyż po agresji III Rzeszy na ZSRR, afrykański teatr działań został zepchnięty przez Hitlera na dalszy plan.
W listopadzie 1941 roku sprzymierzeni przeszli do kontrofensywy, zadając oddziałom Rommla znaczące straty, zmusili go do wycofania się na linię Benghazi. Kontratak niemiecki nastąpił po dostarczeniu zaopatrzenia, amunicji oraz nowych czołgów. Przy ich pomocy 21 czerwca 1942 oddziały niemieckie zdobyły Tobruk, a wraz z nim duże zapasy uzbrojenia, którego wycofujące się siły brytyjskie, nie zdążyły zniszczyć. Następnego dnia Rommel został awansowany do stopnia feldmarszałka Rzeszy.
Armia brytyjska wycofała się na umocnione pozycje pod El Alamein. Właśnie tam Auchinlecka zastąpił generał Bernard Law Montgomery. Celem nowego dowódcy było pokonanie sił Osi za wszelką cenę i wyparcie ich z Afryki. Alianci mieli znaczną przewagę logistyczną. Dysponowali dużym wsparciem sił lotniczych. W czasie nieobecności Rommla spowodowanej wyjazdem feldmarszałka do Europy na leczenie, Brytyjczycy przypuścili atak na pozycje niemieckie. Rommel wrócił do Afryki dwa dni po rozpoczęciu II bitwy pod El Alamein. Nie zdołał jednak powstrzymać wojsk brytyjskich. Montgomery został awansowany do rangi marszałka i wyniesiony do godności para, zaś prasa nadała mu tytuł "Lord Montgomery of Alamein". W wyniku podjętych przezeń działań Afrika Korps znalazł się w pełnym odwrocie. Ponad 30 tys. żołnierzy państw osi dostało się do niewoli. W krótkim czasie Afrika Korps został z Afryki wyparty.
Rommel został ewakuowany z Tunezji w marcu 1943 roku. Z rozkazu Hitlera objął dowództwo Grupy Armii B w północnych Włoszech. W kampanii tej Erwin Rommel jako pierwszy oficer wojsk lądowych został odznaczony Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębowymi, Mieczami i Brylantami.
Po opuszczeniu żołnierzy w Afryce stosunki między Rommlem a Hitlerem uległy pogorszeniu. Rommel, który dotychczas był zauroczony posunięciami führera – zarówno wojennymi jak i ekonomicznymi - stracił wiarę w sprawność "umysłu" wodza. Nie odzyskał jej do końca życia. Kiedy 12 maja 1943 r. wojska Osi w Afryce kapitulowały, Rommla wezwano do Berlina. Rozgoryczony Hitler, blady i zmęczony przyznał, że powinien posłuchać wcześniejszych próśb feldmarszałka.
Rommel, chcąc ponownie znaleźć się centrum działań wojennych, otrzymał rozkaz inspekcji nadbrzeżnych fortyfikacji rozciągających się od Danii aż po Pireneje. Mimo zapewnień propagandy o solidnym przygotowaniu umocnień, zaszokowany, zameldował Naczelnemu Dowództwu o ich miernym stanie gotowości i słabym przygotowaniu do odparcia przypuszczanej inwazji wojsk sprzymierzonych w rejonie Wału Atlantyckiego.
Po kontroli nadbrzeżnych umocnień w Danii, Lis Pustyni został oddelegowany do Francji. Niemieckie oddziały stacjonujące w tym kraju podlegały feldmarszałkowi Gerdowi von Rundstedtowi, jako naczelnemu dowódcy na froncie zachodnim. Hitler niezbyt jasno sprecyzował zadania Rommla. Szybko doszło do utarczek i sporów kompetencyjnych pomiędzy dowódcami. W trakcie gorącej dyskusji uzgodniono, że młodszemu Rommlowi przypadnie nadzór operacyjny nad odcinkiem przewidywanej inwazji pomiędzy ujściem Loary a granicą niemiecko-holenderską, a także, że 15 stycznia Rommel obejmie dowództwo wszystkich taktycznych oddziałów na wybrzeżach naprzeciw Anglii.
Rommel zdając sobie sprawę z tego, że nie osiągnie nigdy zwycięstwa, mierząc się z przeciwnikiem kontrolującym przestrzeń powietrzną, zaproponował, by jednostki pancerne zostały rozmieszczone w małych ugrupo...
dibi77