Aktualizacja: 2014-02-19 10:55 am
Z prof. Jerzym Robertem Nowakiem, autorem pierwszej książki o resortowych dzieciach, rozmawiała Aldona Zaorska
Mechanizm odwracania uwagi był bardzo podobny do stosowanego w Polsce – przy każdej próbie dekomunizacji nieustanne podnoszenie rzekomego zagrożenia antysemityzmem, nacjonalizmem i rasizmem. Jeśli tylko komukolwiek zarzucano łajdackie zachowanie w latach komunizmu, natychmiast zarzucający spotykał się z zarzutem antysemityzmu. Brzmi podobnie, prawda?
Panie Profesorze, czytał już Pan „Resortowe dzieci”? Jakie Pan – autor pierwszej książki o tym środowisku – odniósł wrażenia po tej lekturze?
W mojej ocenie tytuł książki jest nieprecyzyjny. Lepiej byłoby użyć np. sformułowania „Dzieci Targowicy”, które ujęłoby wszystko – dzieci KPP-owców, politruków z PZPR-u i ludzi z ubeckimi rodowodami. Co do samej treści, moim zdaniem książka ta jest dość nieprecyzyjna, ale nie jest to moje główne zastrzeżenie do niej. Zanim je przedstawię, chcę wyraźnie i stanowczo podkreślić, że uważam, iż tego typu książki są potrzebne i im więcej ich będzie, tym lepiej. Mam natomiast zastrzeżenie na temat tego, co pani Kania rozgłasza przy różnych okazjach, m.in. w telewizji Republika. Chodzi mi głównie o jej stwierdzenie, że nie było jeszcze nigdy przedtem takiej książki. Otóż była. Moja. „Czerwone dynastie”, które ukazały się dziewięć lat wcześniej i których napisanie, wydanie, a także sprzedaż przez poszczególne księgarnie wymagały znacznie więcej odwagi niż ta, którą przypisuje sobie pani Kania. (Stanisław Michalkiewicz opisywał kie...
Kwasibor666